Internationaal geneuzel

In grote getalen komen ze naar de Universiteiten van Nederland, ze nemen weinig mee en hebben vaak niets te verliezen.

Daar stond ze onwennig om zich heen te kijken in een volle tram. Lachen leek ze niet meer te kunnen en haar tas zat klem onder haar oksel, stel dat er iets uit gestolen zou worden. Ze keek even op naar mij en keek snel weer naar beneden. Ik trok mijn mondhoeken wat op en toverde een klein lachje op mijn vermoeide gezicht. Ze keek nog een keer onder haar pony en wimpers door en deed hetzelfde. Ik moest eruit voor de supermarkt en vergat uit te checken, weg vier euro.

Nog geen 48 uur later ga ik met twee vrienden een pizza eten en wat bier drinken. Het is donderdagavond en op vrijdag ben ik altijd vrij en dus kan ik mij nog een beetje gedragen als de student die ik ooit was. Rond het Leidseplein heb je van die niet-klagen-pizzeria’s waar het bier duurder is dan het eten. Wij hebben een vaste locatie voor de start van onze donderdagavond. Daar zat zij ook met haar huisgenoten.

De herkenning in haar ogen was prachtig! Het duurde daarna ongeveer 20 seconden voordat wij bij ze aan tafel zaten, jongens aan de ene kant en de totaal onbekende dames aan de andere kant. Na wat onwennige blikken werd duidelijk dat ze communicatie studeren en uit de USA, Frankrijk en Italië afkomstig zijn. Ik ben best wel een beetje kieskeurig als het op vrouwen aankomt, maar zonder twijfel kan ik zeggen dat de Amerikaanse echt een extreem knappe meid is. Zij zit tegenover mij omdat wij elkaar al ‘ontmoet’ hadden. Deze avond zou wel eens legendarisch kunnen gaan worden dacht ik.

Vele cocktails, euro’s en een paar barretjes later staan wij nog met z’n tweeën bij de tram. Alle anderen zijn afgehaakt omdat ze waren of de volgende dag weer aan de zakelijke verplichtingen moesten voldoen. Wij niet, als diehards zijn wij op volle kracht door gegaan met praten, drinken en bij elkaar op schoot zitten. Ik genoot van de jaloerse blikken om mij heen terwijl zij op mijn schoot zat in een wat te hip café. Zij genoot duidelijk van mijn complimenten Nederlandse directheid. Vooral de vraag of ik haar later zou mogen opeten zorgde voor de ideale spanning.

“Can you please take me home?” Uiteraard kon dat. De arme schat was vergeten hoe zij naar huis moest komen en wilde bij mij blijven. Een nacht met sex waar het licht voor uit hoeft later kan ik mijn geluk niet op. Een prachtige meid, slim en uit een land waar ik nog wel eens naartoe wil. Ik weet niet eens meer wat ik ontbeten heb die dag en een kater had ik ook zeker niet! Een paar weken later was dat gevoel er nog altijd en zij trok ook met de dag meer naar mij toe en vertelde steeds meer en meer verliefdheid te voelen. Dat ging op dezelfde heerlijk manier verder, heerlijk!

Na drie maanden (nu dus): Zit ik thuis op de bank terwijl zij met haar vriend in een hotel in Parijs zit. Ja, ze had dus gewoon een vriend in Amerika! Vanmorgen kreeg ik wel nog een sms dat ze zich vermaakte, maar zich toch erg ongemakkelijk voelt. Ze had pas drie maanden met die jongen voordat ze mij leerde kennen in de tram. Verdomme…..

Snor op wieltjes

Staat dat pokkeding weer, afzichtelijk rood, midden op de stoep en met aan beide kanten fietsen. Mokkend en zeurend zie ik de mensen uit de buurt om het invalidenkarretje heen lopen. Door de bruine prutsneeuw die zich langs de stoeprand verzamelt heeft. Vanaf de dag dat ik hier woon zie ik dit gebeuren en heb mij steeds afgevraagd van wie dat ding nou kan zijn.

Het staat voor deur van een Turks koffiehuis waar mannen met snorren de hele dag Rummikub spelen, voetbal kijken en roken in een aftands Amsterdams oud winkelpand. Het moet wel zo’n grijze man met dik begroeide bovenlip zijn!

Vandaag heb ik hem zien rijden en lopen. Een nette man in een pak, een verlegen blik. Die is die vervelende wildparkeerder dus!

Vervolg

Sh*t!

Anne uit mijn vorige post. Die Anne heeft de problemen met haar LDR vriend gesust. Zij vindt dat ze goed bij elkaar passen en dat ze het nog een kans moet geven. Ze hebben gepraat, gezoend en elkaar dingen vergeven. Hij moet zijn handjes thuishouden en zij zal haar best doen vaker bij hem te zijn. Hij heeft haar gevraagd bij hem te komen wonen, maar daar heeft ze voor bedankt. Ze wil in de randstad blijven omdat daar werk en een toekomst is in het vak waarvoor zij jaren heeft geploeterd op haar opleiding.

Ik spreek nog altijd dagelijks en manier waarop zij naar mij kijkt en bloost als ze mij ziet doet anders vermoeden. Ik kan niet geloven dat haar huidige relatie zo gaat blijven als hij is. Wat mij ook is opgevallen is dat ik langzaam een zeikerige oude man aan het worden die schrijft over de relatie van een ander die hij graag zou beminnen.

Laat ik daarmee ophouden en naar de sneeuw kijken die zachtjes de binnentuin in dwarrelt.

Dromen zijn bedrog

Terwijl terug kwam met nieuwe drankjes vertelde Anne dat zij niet alles aan haar vriend vertelde. Anne heeft een LDR (Long Distance Relationship), maar dan eentje die niet zo lekker loopt. Hij kan zijn vingers niet uit andere meisjes houden en zij is diep ongelukkig. Zij woont en werkt in Amsterdam terwijl hij in Groningen zit. In een dorpje waar de laatste bus vanuit de stad om 20:00 ‘s avonds naartoe vertrekt omdat het anders te donker wordt.

Ik kwam enkele weken terug toevallig met Anne in gesprek bij de lunch. We bleken meteen een klik te hebben en sindsdien heb ik meer contact met haar dan haar vriend heeft. Lullig voor hem, maar hij weet van niets. Ik weet helaas weer alles. Ik schijn het aan te trekken! Mooie vrouwen met problemen. Nou zie ik dit niet als ernstige problemen, maar dit is niet zomaar weg.

Maar goed. Zij vertelt mij dat zij na onze eerste ontmoeting een paar nachten over mij gedroomd heeft. Geen schaapachtige zoetsappige droom, ook geen nachtmerrie. Een echte erotische droom waar zij wakker van geworden was door een orgasme. Ik stik bijna in de eerste slok van mijn vers gehaald biertje. Echt waar voegt ze aan het verhaal toe. Ik geloof haar wel, maar ben toch een beetje geschrokken van de indruk die ik achter heb gelaten die bewuste lunch.

Ze heeft deze dromen ook aan haar vriend verteld om hem te pesten zegt ze  met een glimlach.  De ondeugende glimlach rond haar rode lippen maakt haar zo enorm aantrekkelijk en sexy dat ik bijna door mijn knieën zak. Ik weet hoe dit vanavond afloopt. Er gebeurt helemaal niets, maar de gedachten in haar hoofd maken nu gehakt van haar relatie. De relatie die zichzelf al bijna tot gehakt had gepromoveerd. Het feestje op kantoor is voorbij en iedereen haast zich naar de deur om zich te ontdoen van al die verschrikkelijk aardige collega’s in dit leuke bedrijf.

Wij staan nog bij de bar. Ik zeg dat ik ook naar huis ga en bied aan haar naar haar onderkomen te brengen. Ik ben goed opgevoed en een mooie vrouw laat je niet alleen met de metro door de stad reizen rond middernacht. Ze kijkt mij aan en zegt dat het niet hoeft. Ik weet dat ik het toch doe. Bij het afscheid kus ik haar zachtjes op haar wang en zeg niets. Terwijl ik verder rijd met de Amsterdamse metro kijkt zij mij na en ik voel me goed. Deze Anne heeft mij meer gevangen dan alle drank die ik vanavond gedronken heb.

Glas in haar buik

Half slapend pak ik mijn telefoon. Jaaaaa!  Denk ik nog voordat ik de hinderlijke beltoon laat stoppen. “Met mij.” Zei ik zo normaal mogelijk en hoorde aan de andee kant niets anders dan een snik. Ik haalde het toestel weg bij mijn oor en probeerde mijn ogen te laten focussen op het hevig verlichte scherm. Toen hoorde ik een zachte meisjesstem vragen of ik er nog was. Ik was er nog, half slapend en net beseffend wie ik aan de lijn heb en dat het 4:30 in de ochtend is op zondag. “Ja ik ben nog niet weg. Wat is er?” Vraag ik.

Die vraag bracht haar aan het huilen en deed haar vergeten direct antwoord te geven op wat ik wilde weten. Juul zoals ik haar altijd noem heet eigenlijk Carine Juliette, maar dat klinkt niet. Dat vind zij zelf overigens ook. Juul klinkt lekker vlot, positief, een klein beetje kinderlijk en een heel stuk beter. Ik zag haar toen een maand of vier zeker wekelijks. Zij at bij mij, we gingen uit eten, ik at bij haar, we sliepen bij elkaar en gingen wel eens een drankje doen in de stad. Ik zag haar graag omdat ze mooi is, altijd lacht en altijd iets leuks te vertellen heeft. Ze is positief ingesteld en daar houd ik nogsteeds van!

Juul onderbrak mijn geestelijke dwalingen. “Ik had buikpijn en heb een test gedaan.”

“Wat voor test?” Blaas ik er meteen tegenaan en ze huilde harder.

“Een zwangerschapstest. Ik, ik ben zwanger!” Ik hoorde de schrik in haar stem en stond met mijn mond vol tanden. Ik hab wel iets bereikt in mijn korte bestaan, maar vader worden was nog geen ambitie. Na die gedachte kreeg ik koppijn en zag mijzelf bij de kassa staan om en pak luiers af te rekenen. Ik schrok mij dood en viel even stil.

“Schat? Het is al even terug gebeurd en ik ben het waarschijnlijk al kwijt.” Zegt ze terwijl ik weer gewoon kleuren ging zien en snel was gaan zitten. Ik begreep haar niet en vroeg om uitleg. Ze vertelde dat ze de test al eerder op de week gedaan had en het mij de uitslag niet had durven vertellen omdat ze bang was dat ik een abortus zou willen laten plegen. Abortus was iets waar zij op dat moment nog niet over wilde nadenken, de kinderwens was dus duidelijk aanwezig. Ze vond zichzelf met 24 een volwassen vrouw die goed in staat zou moeten zijn om een kind op te voeden. Wanneer ik dacht aan haar levensstijl betwijfelde ik dat onmiddellijk.  Een paar dagen nadat ze ontdekt had zwanger te zijn kreeg ze hevige buikpijn en bloedingen.Ze maakte zich zorgen. Online zocht ze naar mogelijke verklaringen, die vond ze ook.  Een miskraam volgens de medische websites en wikipedia. Het lijf was niet in staat het bolletje dat mens moest worden op te laten groeien en dus stoot het het af om verdere problemen te voorkomen was de kort door de bocht boodschap.

Juul bleek dus al dagen lang hevige pijn in haar buik gehad te hebben door bloeding. “Alsof er glas in mijn buik zat.” Zei ze zachtjes snikkend aan de andere kant. Zij had mij daar niets van laten merken behalve dat ze steeds heel moe was. Mijn slaap was weg en terwijl zij mij alles vertelde over wat zij had doorgemaakt stond ik hinkend mijn sokken aan te trekken en kleren te verzamelen. Ik wilde alleen nog maar naar haar toe om haar te troosten en met haar te praten. Met mijn gulp nog open en mijn t-shirt half in mijn boxershort ben ik op de fiets gesprongen.

Bij haar thuis aangekomen vond ik een hoopje Juul. In haar aftandse kamer aan de andere kant van de stad stond ik bezweet in deuropening met een hoopje mens in mijn armen. Haar vertrouwen in eigen lijf en kunnen waren weg en hadden de toekomst meegenomen op een reis zonder bestemming. Zij wel. Juul zag haar geplande reis naar Zuid-Amerika verschieten in haar gedachten en dacht alleen nog maar aan het drama dat zij zelf nog dramatischer maakte in haar hoofd. Ik zei dat tegen haar en drukte haar natte wangen tegen mijn bezwete shirt, haar haar verstrengelde zich met de rits van mijn half geopende jas. We hebben wel een half uur zo gestaan en niets tegen elkaar gezegd.

De rest van de dag was ik voor mijn werkgever ziek en Juul was onbereikbaar voor die van haar. Samenzijn was even de beste oplossing voor dat moment. Gewoon heel veel thee drinken, eten en heel veel praten. Ik had mij zelden zo verbonden met iemand gevoeld. Een mooi meisje dat tijdelijk jouw vrucht bij zich droeg en dat zo wilde laten. Ik was ontroerd door de gedachte dat zij gevoelens had voor dat bolletje cellen dat nooit geleefd zou hebben. De impact was voor haar erg groot en ik speelde de sterke man met de brede schouders om op te huilen. Ik moest dat aankunnen dus deed ik dat. In eerste instantie om mijn mannelijkheid en stabiliteit te tonen, daarna pas omdat ik altijd iets voor haar gevoeld heb. Tijdens de hele dag op de bank gepraat, gehuild, gegeten en gedronken te hebben samen draaide de volgorde zich om. Mijn gevoelens voor haar werden, tegen beter weten in, sterker.

Drie weken later stond ik met een kaartje in mijn hand op Schiphol. Ik had haar 24 uur daarvoor weg zien fietsen uit mijn straat en wist toen dat ze de volgende dag naar Zuid-Amerika zou gaan, ze lachte. Het laatste dat ik de komende maanden van haar in levende lijve zou zien. Nederland had ze namelijk al verlaten. Voor haar begon de reis pas na het vertrek uit Frankfurt en toen zij daar zou moeten opstijgen stond ik op Schiphol.

Genoeg beleefd niets geschreven.

Ik beleef genoeg leuke en vreemde dingen waar mooie verhalen over te schrijven zijn. Alleen doe ik dat niet omdat de inspiratie en de woorden verdwijnen zodra ik inlog. Slechte zaak, maar alles behalve ernstig.

Laat ik het bij feiten houden zodat je zelf het verhaal kunt toevoegen. Leuk, toch?

- Leuke meid ontmoet op maandagavond.
- Inbrekers over de vloer op vrijdag.
- Twee dagen lamlazerus in Munchen.
- Appartement op een van de grachten bemachtigd!!
- Afgevallen door meer bier te gaan drinken. Ja echt!

Pffff geen inspiratie meer. Doei.

Alleen is ook maar alleen

Daar zit ik dan. Op mijn bank, laptop op schoot, thee erbij en een snottebel aan mijn neus. Ik zit alleen en kan niet verkroppen dat ik niets meer hoor. De tv staat hard en ik heb een koptelefoon in, allemaal middelen om mijn hoofd vol te pompen met informatie en herrie. Zodat ik vergeet dat ze er niet bij is, zij is niet dood, zij is niet mijn vaste relatie, toch mis ik haar. Ik heb geen idee wat ik nu moet doen. Ik wil haar plannen niet dwarsbomen, ik wil haar leven wel opschudden, maar niet verprutsen. Zij e-mailt nooit snel terug en ik ben altijd veel te snel omdat ik fulltime met computers en communicatie werk. Een klein verschil dat me ook al onzeker maakt over de situatie.

Zij woont daar, ik zit hier in mijn Amsterdamse huis met een kopje thee in mijn schoot en mijn laptop ernaast. Help mij want ik word er gek van en kan niet verder.